ოპარინ-ჰალდეინის ჰიპოთეზა, მილერ-იურის ექსპერიმენტი და რნმ სამყარო.

საკვანძო საკითხები:

  • დედამიწა დაახლოებით 4.54.5 მილიარდი წლის წინ წარმოიქმნა, სიცოცხლე კი, სავარაუდოდ, დაიწყო 3.53.5-3.93.9 მილიარდი წლის წინ.
  • ოპარინ-ჰალდეინის ჰიპოთეზა ვარაუდობს, რომ სიცოცხლე თანდათანობით წარმოიშვა არაორგანური მოლეკულებისგან ისეთი „საშენი ბლოკების“ დახმარებით, როგორებიცაა ამინომჟავები, რომლებიც პირველები ფორმირდნენ, შემდეგ კი გაერთიანდნენ უფრო რთული პოლიმერების წარმოსაქმენლად.
  • მილერ-იურის ექსპერიმენტმა მოგვცა პირველი მტკიცებულება იმისა, რომ სიცოცხლისთვის აუცილებელი ორგანული მოლეკულები შეიძლება წარმოიქმნას არაორგანული კომპონენტებისგან.
  • ზოგი მკვლევარი რნმ სამყაროს ჰიპოთეზას ემხრობა, რომლის მიხედვითაც პირველი სიცოცხლე იყო თვითწარმომქმნელი რნმ. სხვები მხარს უჭერენ თავდაპირველად მეტაბოლიზმის ჰიპოთეზას, რომელიც მეტაბოლურ ქსელებს დნმ-სა და რნმ-ამდე აყენებს.
  • შესაძლოა, მარტივ ორგანულ ნაერთებს ადრეულ დედამიწამდე მეტეორიტებით მოეღწიათ.

შესავალი

სამყაროში სხვა სიცოცხლეც რომ არსებობდეს, როგორ გგონიათ, რამდენად ემსგავსებოდა იგი დედამიწაზე არსებულ სიცოცხლეს? გამოიყენებდა თუ არა იგი დნმ-ს გენეტიკურ მასალად, როგორც ამას თქვენ და მე ვშვრებით? საერთოდაც, უჯრედებისგან იქნებოდა აგებული?
ამ კითხვებთან დაკავშირებით მხოლოდ ვარაუდის გაკეთება შეგვიძლია, რადგან ჯერჯერობით არ გვიპოვნია სიცოცხლის ფორმები, რომლებიც დედამიწის გარეთ არსებობს. სამაგიეროდ, ჩვენ უფრო ვრცლად შეგვიძლია ვიმსჯელოთ იმის შესახებ, შეიძლება თუ არა, სიცოცხლე სხვა პლანეტებზე არსებობდეს (და რა პირობებია ამისთვის საჭირო), თუკი განვიხილავთ, თუ როგორ წარმოიშვა სიცოცხლე აქ, ჩვენს პლანეტაზე.
ამ სტატიაში ჩვენ მიმოვიხილავთ სამეცნიერო იდეებს დედამიწაზე სამყაროს წარმოშობის შესახებ. სიცოცხლის წარმოშობის დრო (3.53.5 მილიარდი წლის წინ ან უფრო ადრე) თვალნათლივ ჩანს ნამარხებისა და რადიომეტრიული დათარიღების წყალობით. მაგრამ დაზუსტებით არ ვიცით, თუ როგორ მოხდა ეს. ევოლუციის ცენტრალურ დოგმასა თუ თეორიასთან შედარებით ჰიპოთეზები სიცოცხლის საწყისების შესახებ გაცილებით უფრო... ჰიპოთეტურია. არავინაა დარწმუნებული, ჰიპოთეზებიდან რომელია სწორი, ან იქნებ, ჭეშმარიტი ჰიპოთეზა ჯერაც არ აღმოგვიჩენია.

როდის გაჩნდა სიცოცხლე დედამიწაზე?

გეოლოგები ვარაუდობენ, რომ დედამიწა წარმოიშვა მიახლოებით 4.54.5 მილიარდი წლის წინ. ეს რიცხვი გამოთვლილია დედამიწაზე არსებული უძველესი ქანების, მთვარის ქანებისა და მეტეორიტების შესწავლისას რადიომეტრიული დათარიღების გამოყენებით (რომლის დროსაც ქანის წარმოქმნის თარიღის დასადგენად იყენებენ რადიოაქტიული იზოტოპების დაშლის ნახევარპერიოდს).
მრავალი მილიონი წლის განმავლობაში დედამიწა იბომბებოდა ასტეროიდებითა და სხვა ციური სხეულებით. სავარაუდოდ, ტემპერატურაც ძალიან მაღალი იქნებოდა (იმდენად, რომ წყალს ექნებოდა აირის სახე და არა - სითხის). პირველი სიცოცხლე შეიძლებოდა წარმოქმნილიყო ასტეროიდების დაბომბვის დროებით შეჩერების დროს, დაახლოებით 4.04.0-4.44.4 მილიარდი წლის წინ, როდესაც დედამიწა საკმარისად გაცივდა საიმისოდ, რომ წყალი ოკეანეებად გარდაქმნილიყო1^1. მიუხედავად ამისა, ასტეროიდების მეორე შემოტევა მოხდა 3.93.9 მილიარდი წლის წინ. სავარაუდოა, რომ ამ ფინალური რაუნდის შემდეგ დედამიწამ შეიძინა უწყვეტი სიცოცხლის უზრუნველყოფის უნარი.

სიცოცხლის ყველაზე ადრეული ნამარხი მტკიცებულებები

დედამიწაზე სიცოცხლის არსებობის ყველაზე ადრეული მტკიცებულებები გვაქვს ნამარხებიდან, რომლებიც აღმოაჩინეს დასავლეთ ავსტრალიაში და რომლებსაც 3.53.5 მილიარდი წლით ათარიღებენ. ესაა ნამარხები სტრუქტურებისა, სახელად სტრომატოლიტების, რომლებიც ხშირ შემთხვევაში ფორმირდებიან ერთუჯრედიანი მიკრობების, მაგალითად, ციანობაქტერიების, ერთმანეთზე დაწყობილი შრეების ზრდის ხარჯზე (სტრომატოლიტები, აგრეთვე, წარმოიქმნება თანამედროვე მიკრობებითაც და არა მხოლოდ პრეისტორიულებით)
თვითონ მიკრობების, და არა მხოლოდ მათი შუალედური პროდუქტების, ყველაზე ადრეული ნამარხები ინახავს იმის ნარჩენებს, რასაც მეცნიერები გოგირდის მამეტაბოლიზირებელ ბაქტერიებად მიიჩნევენ. ეს ნამარხებიც ავსტრალიაშია ნაპოვნი და თარიღდება 3.43.4 მილიარდი წლით2^2.
ბაქტერიები შედარებით უფრო კომპლექსურები არიან, რაც მეტყველებს იმაზე, რომ სიცოცხლე, როგორც ჩანს, გაცილებით უფრო ადრე დაიწყო, ვიდრე 3.53.5 მილიარდი წლის წინ. მიუხედავად ამისა, უფრო ადრეული ნამარხი მტკიცებულებების სიმწირის გამო რთულია (თუკი არა შეუძლებელი) სიცოცხლის წარმოშობის ზუსტი დროის განსაზღვრა.

როგორ შეიძლებოდა გაჩენილიყო სიცოცხლე?

1920-იან წლებში რუსმა მეცნიერმა ალექსანდრ ოპარინმა და ინგლისელმა მეცნიერმა ჯ. ბ. ს. ჰალდეინმა ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად შემოგვთავაზეს ის, რასაც დღეს ოპარინ-ჰალდეინის ჰიპოთეზას ვუწოდებთ: სიცოცხლე დედამიწაზე შეიძლებოდა წარმოშობილიყო არაცოცხალი მატერიისგან, რომელმაც გაიარა „თანდათანობითი ქიმიური ევოლუციის“ პროცესი.3^3
ოპარინმა და ჰალდეინმა იფიქრეს, რომ ადრეულ დედამიწას ჰქონდა აღდგენითი ატმოსფერო, რაც ნიშნავს ჟანგბადის მცირე შემცველობის მქონე ატმოსფეროს, რომელშიც მოლეკულები მიდრეკილნი იყვნენ ელექტრონების გაცემისკენ. ამ პირობების გათვალისწინებით მათ ივარაუდეს, რომ:
  • მარტივი არაორგანული მოლეკულები შესაძლოა, შესულიყვნენ რეაქციაში (ელვის ან მზის ენერგიის მეშვეობით) და წარმოექმნათ საშენი ბლოკები, როგორებიცაა ამინომჟავები და ნუკლეოტიდები, რაც შესაძლოა, დაგროვებულიყო ოკეანეებში და წარმოქმნილიყო „პირველადი წვნიანი“.3^3
  • საშენი ბლოკები შესაძლოა, გაერთიანებულიყვნენ შემდგომ რეაქციებში და წყლის კიდესთან არსებულ აუზებში წარმოექმნათ უფრო დიდი, კომპლექსური მოლეკულები (პოლიმერები), როგორებიცაა პროტეინები და ნუკლეინის მჟავები.
  • პოლიმერები შესაძლოა, გაერთიანებულიყვნენ ერთეულებში ან სტრუქტურებში, რომლებსაც თვითუზრუნველყოფა და თვითგამრავლება შეეძლოთ. ოპარინს მიაჩნდა, რომ ესენი იქნებოდნენ „კოლონიები“ პროტეინებისა, რომლებიც ერთად შეჯგუფდნენ მეტაბოლიზმის განსახორციელებლად, თუმცა ჰალდეინის აზრით, მაკრომოლეკულები მოექცნენ მემბრანებში, რათა წარმოექმნათ უჯრედის მსგავსი სტრუქტურები4,5^{4,5}.
ამ მოდელის დეტალები, სავარაუდოდ, მთლად მართებული არ არის. მაგალითად, გეოლოგები ახლა ფიქრობენ, რომ ატმოსფერო არ იყო აღდგენითი და გაურკვეველია, ოკეანის კიდესთან მდებარე აუზები მართლა იყო თუ არა სიცოცხლის პირველი გაჩენის არეალი. მაგრამ საბაზისო იდეა – ეტაპობრივი, სპონტანური ფორმირება მარტივი, შემდეგ უფრო კომპლექსური, შემდეგ თვითუზრუნველყოფადი ბიოლოგიური მოლეკულების ან ნაერთების – ჯერ კიდევ უდევს საფუძვლად დღეს არსებულ ჰიპოთეზებს სიცოცხლის წარმოშობის შესახებ.

არაორგანული ნაერთებიდან საშენ ბლოკებამდე

1953 წელს სტენლი მილერმა და ჰაროლდ იურიმ ჩაატარეს ექსპერიმენტი, რათა გამოეცადათ ოპარინისა და ჰალდეინის იდეები. მათ აღმოაჩინეს, რომ ორგანულ მოლეკულებს შეუძლიათ, სპოტანურად წარმოიქმნან აღდგენით პირობებში, რომელთა მსგავსიც ადრეულ დედამიწაზე უნდა არსებულიყო.
მილერმა და იურიმ ააგეს დახურული სისტემა, რომელიც მოიცავდა გაცხელებულ წყლის აუზს და ნარევს იმ აირებისა, რომლებზეც მრავლად უნდა ყოფილიყო ადრეული დედამიწის ატმოსფეროში (H2\text{H}_{2}O\text{O}, NH4\text{NH}_{4}, CH4\text{CH}_{4} და N2\text{N}_{2}). იმ ელვის სიმულაციისთვის, რომელსაც შეეძლო, მიეწოდებინა ენერგია დედამიწის ადრეულ ატმოსფეროში მიმდინარე ქიმიური რეაქციებისთვის, მილერმა და იურიმ გაგზავნეს ელექტრობის ნაპერწკლები თავიანთ ექსპერიმენტულ სისტემაში.
ერთი კვირის განმავლობაში ექსპერიმენტის წარმართვის შემდეგ მილერმა და იურიმ აღმოაჩინეს, რომ წარმოიქმნა სხვადასხვა ტიპის ამინომჟავები, შაქრები, ლიპიდები და სხვა ორგანული მოლეკულები. დნმ-სა და პროტეინის მსგავსი დიდი, კოპლექსური მოლეკულები არ წარმოქმნილა, თუმცა მილერ-იურის ექსპერიმენტმა აჩვენა, რომ ამ მოლეკულების, როგორც მინიმუმ, რამდენიმე საშენი ბლოკი შეიძლება, რომ სპონტანურად წარმოიქმნას მარტივი ნაერთებიდან.

იყო თუ არა მილერისა და იურის შედეგები მნიშვნელოვანი?

ახლა მეცნიერებს მიაჩნიათ, რომ ადრეული დედამიწის ატმოსფერო განსხვავდებოდა მილერისა და იურის ექსპერიმენტის გარემოსგან (ანუ, არ იყო აღდგენითი და არ იყო მდიდარი ამიაკითა და მეთანით)6,7^{6,7}. ამიტომ, სადავოა, რომ მილერმა და იურიმ ადრეული დედამიწის პირობების ზუსტი სიმულაცია მოახდინეს.
მიუხედავად ამისა, წლების შემდეგ გაკეთებულმა სხვადასხვა ექსპერიმენტმა აჩვენა, რომ ორგანული საშენი ბლოკები (განსაკუთრებით ამინომჟავები) შეიძლება, წარმოიქმნას არაორგანული წინამორბედებისგან პირობების საკმაოდ ვრცელ დიაპაზონში8^8.
ამ ექსპერიმენტებზე დაყრდნობით გონივრულია, წარმოვიდგინოთ, რომ, როგორც მინიმუმი, სიცოცხლის ზოგიერთი საშენი ბლოკი შეიძლებოდა, აბიოტურად წარმოქმნილიყო ადრეულ დედამიწაზე. მიუხედავად ამისა, ღიად რჩება საკითხი, თუ ზუსტად როგორ (და რა პირობებში).

საშენი ბლოკებიდან პოლიმერებამდე

როგორ შეეძლოთ ადრეულ დედამიწაზე ამინომჟავებისა და ნუკლეოტიდების მსგავს მონომერებს (საშენ ბლოკებს) პოლიმერებად ან უშუალოდ ბიოლოგიურ მაკრომოლეკულებად შეკვრა? დღესდღეობით უჯრედებში პოლიმერები იგება ფერმენტების მეშვეობით. მაგრამ, ვინაიდან ფერმენტები თვითონაც პოლიმერები არიან, ეს პროცესი ქათმისა და კვერცხის პრობლემის მსგავსია!
მონომერებს შეეძლოთ, სპონტანურად წარმოექმნათ პოლიმერები ადრეულ დედამიწაზე არსებულ პირობებში. მაგალითად, 1950-იან წლებში ბიოქიმიკოსმა სიდნი ფოქსმა და მისმა კოლეგებმა აღმოაჩინეს, რომ თუკი ამინომჟავები გახურდებოდნენ უწყლო გარემოში, ისინი შეძლებდნენ, შეერთებულიყვნენ და წარმოექმნათ პროტეინები10^{10}. ფოქსმა ივარაუდა, რომ ადრეულ დედამიწაზე ამინომჟავების მატარებელი ოკეანის წყალი შეიძლებოდა, მიშხეფებოდა ცხელ ზედაპირს, როგორიცაა, მაგალითად, ლავის ნაკადი, რაც გამოიწვევდა წყლის აორთქლებასა და მის ადგილას პროტეინის დატოვებას.
1990-იან წლებში ჩატარებულმა დამატებითმა ექსპერიმენტებმა აჩვენა, რომ რნმ-ის ნუკლეოტიდები შეიძლება, ერთმანეთს დაუკავშირდეს, როდესაც ისინი არიან თიხის ზედაპირზე11^{11}. თიხა კატალიზატორივით მოქმედებს და რნმ-ის პოლიმერის ფორმირებას უწყობს ხელს. უფრო ფართო გაგებით, თიხასა და სხვა მინერალურ ზედაპირებს შეეძლოთ, საკვანძო როლი ეთამაშათ პოლიმერების ფორმირებაში, როგორც მატარებლებს ან კატალიზატორებს. ხსნარში მოცურავე პოლიმერები სწრაფად ჰიდროლიზირდებოდნენ (დაიშლებოდნენ), რაც ზედაპირის შემცველ მოდელს უჭერს მხარს12^{12}.
ზედა სურათზე ნაჩვენებია ნიმუში თიხის ერთ-ერთი ტიპისა, რომელიც ცნობილია, როგორც მონტმორილონიტი. მონტმორილონიტს, თავის მხრივ, აქვს კატალიზატორული და მაორგანიზებელი თვისებები, რომლებსაც დიდი მნიშვნელობა შეიძლებოდა ჰქონოდა სიცოცხლის საწყისისთვის. მაგალითად, მოეხდინა რნმ-ს პოლიმერების ფორმაციის კატალიზირება (აგრეთვე უჯრედის მგავსი ლიპიდების ვეზიკულების შეკრება)13^{13}.

როგორი ბუნება ჰქონდა ადრეულ სიცოცხლეს?

თუკი წარმოვიდგენთ, რომ პოლიმერებს შეეძლოთ, წარმოქმნილიყვნენ ადრეულ დედამიწაზე, ეს ჯერ კიდევ ღიად ტოვებს კითხვას, როგორ გახდებოდნენ პოლიმერები თვითწარმომქმნელი და თვითგანგრძობადი, რაც სიცოცხლის ყველაზე ბაზისური კრიტერიუმებია. ეს ის სფეროა, რომელშიც მრავალი იდეაა, თუმცა ნაკლებადაა ნაპოვნი სწორი პასუხი.

„თავდაპირველად გენების“ ჰიპოთეზა

შესაძლებელია, სიცოცხლის პირველი ფორმები იყო თვითაღწარმოებადი ნუკლეინის მჟავები, როგორებიცაა რნმ და დნმ, სხვა ელემენტები კი (მაგალითად, მეტაბოლური ქსელები) მოგვიანებით მიემატა ამ საბაზისო სისტემას. ამას ეწოდება თავდაპირველად გენების ჰიპოთეზა14^{14}.
ამ ჰიპოთეზის მომხრე მრავალი მეცნიერი ფიქრობს, რომ, სავარაუდოდ, პირველი გენეტიკური მასალა იყო რნმ და არა დნმ. ეს ცნობილია, როგორც რნმ სამყაროს ჰიპოთეზა. რამდენიმე მიზეზი არსებობს, რის გამოც მეცნიერები დნმ-ს მაგივრად რნმ-ს ანიჭებენ პირველი გენეტიკური მოლეკულის სტატუსს. ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა, რომ რნმ-ს ინფორმაციის ტარებასთან ერთად შეუძლია კატალიზატორის ფუნქციის შესრულებაც. ამის საპირისპიროდ, ჩვენ არაფერი ვიცით ბუნებრივად არსებული კატალიზური დნმ-ს მოლეკულების არსებობის შესახებ15,16^{15,16}.
რნმ-კატალიზატორებს უწოდებენ რიბოზიმებს და შესაძლოა, მათ საკვანძო როლი ეთამაშათ რნმ სამყაროში. კატალიზურ რნმ-ს პოტენციურად შეეძლო, საკუთარი თავის აღწარმოებისთვის მოეხდინა ქიმიური რეაქციის კატალიზება. ამგვარ თვითაღწარმოებად რნმ-ს შეეძლო, გადაეცა გენეტიკური მასალა თაობიდან თაობამდე, რითიც დააკმაყოფილებდა სიცოცხლისთვის აუცილებელ საბაზისო კრიტერიუმს და, სავარაუდოდ, დაექვემდებარებოდა ევოლუციას. მეტიც, მკვლევრებმა მოახერხეს, ხელოვნურად მიეღოთ პატარა რიბოზიმები, რომლებსაც შეუძლიათ თვითაღწაროება.
აგრეთვე შესაძლებელია, რომ რნმ სულაც არ ყოფილა პირველი ინფორმაციის მატარებელი მოლეკულა, რომელიც გენეტიკური მასალის მაგივრობას გაწევდა. ზოგი მეცნიერი ფიქრობს, რომ თავიდან შესაძლოა, ეარსება უფრო მარტივ, „რნმ-ის მსგავს“ მოლეკულას, რომელსაც ექნებოდა კატალიზური და ინფორმაციის მატარებლის თვისებები და რომელსაც შესაძლოა, კატალიზატორის ან თარგის როლი შეესრულებინა რნმ-ის სინთეზისთვის. ამას ზოგჯერ უწოდებენ „წინარერნმ სამყაროს“ ჰიპოთეზას17^{17}.

„თავდაპირველად მეტაბოლიზმის“ ჰიპოთეზა

„თავდაპირველად გენების“ ჰიპოთეზის ალტერნატივაა თავდაპირველად მეტაბოლიზმის ჰიპოთეზა, რომელიც გვთავაზობს, რომ პირველი მარტივი სიცოცხლე შეიძლებოდა, ყოფილიყო მეტაბოლური რეაქციების თვითკმარი კავშირები (რომლებიც წინ უსწრებდნენ ნუკლეინის მჟავებს)14,18^{14,18}.
ეს ქსელები შეიძლებოდა, წარმოქმნილიყო, მაგალითად, ზღვისქვეშა ჰიდროთერმული ხვრელების მახლობლად, რომლებსაც შეეძლოთ, უწყვეტად მოემარაგებინათ ისინი ქიმიური წინამორბედებით და ყოფილიყვნენ თვითკმარი და მუდმივი (რაც აკმაყოფილებს სიცოცხლის საბაზისო კრიტერიუმს). ამ შემთხვევაში თავდაპირველად მარტივ გამტარ გზებს შეეძლოთ, ეწარმოებინათ მოლეკულები, რომლებიც იქნებოდნენ უფრო კომპლექსური მოლეკულების წარმოქმნის კატალიზატორები18^{18}. საბოლოოდ მეტაბოლურ ქსელებს შეეძლებოდათ, აეგოთ პროტეინებისა და ნუკლეინის მჟავების მსგავსი დიდი მოლეკულები. მემბრანებში (კომუნალური ქსელიდან გამოყოფილად) თავმოყრილი „ინდივიდების“ ჩამოყალიბება უფრო გვიანი საფეხური იქნებოდა14^{14}.

როგორები შეიძლებოდა ყოფილიყვნენ ადრეული უჯრედები?

უჯრედის ძირითადი თვისებაა უნარი იმისა, შეინარჩუნოს შიდა გარემო, რომელიც განსხვავდება მისი გარშემორტყმული გარემოსგან. თანამედროვე უჯრედები გარემოს გამოეყოფიან ფოსფოლიპიდების ორმაგი შრით. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ფოსფოლიპიდები იარსებებდნენ იმ პირობებში, რომლებშიც პირველი უჯრედი წარმოიქმნა, მაგრამ ლიპიდების სხვა ტიპებზე (ისეთებზე, რომელთათვისაც უფრო მეტია იმის ალბათობა, რომ ეარსებათ) ნაჩვენებია, რომ მათ შეუძლიათ ორმაგშრიანი შემოსაზღვრულობების სპონტანურად წარმოქმნა19^{19}.
არსობრივად ამ ტიპის შემოსაზღვრულობას შეუძლია, შემოსაზღვროს თვითაღწარმოებადი რიბოზიმი და მეტაბოლური გზების კომპონენტები, რითიც წარმოიქმნება პირველადი უჯრედი. მომხიბვლელობის მიუხედავად, ეს იდეა ჯერჯერობით არ არის ექსპერიმენტულად დადასტურებული, ანუ ჯერ არ ჩატარებულა ექსპერიმენტი, რომელსაც შეეძლებოდა, აბიოტური (არაცოცხალი) კომპონენტებისგან სპონტანურად წარმოექმნა თვითაღწარმოებადი უჯრედი.

სხვა შესაძლებლობა: ორგანული მოლეკულები ღია კოსმოსიდან

ადრეულ დედამიწაზე ორგანული მოლეკულები შესაძლოა, სპონტანურად წარმოქმნილიყვნენ არაორგანულებისგან, à la მილერ-იური. მაგრამ, ნაცვლად ამისა, შესაძლებელია თუ არა, რომ ისინი კოსმოსიდან მოსულიყო?
იდეა იმისა, რომ ორგანული მოლეკულები შესაძლოა, დედამიწაზე მეტეორიტებით მოსულიყო, სამეცნირო ფანტასტიკად შეიძლება ჟღერდეს, მაგრამ ამ თეორიას საკმაოდ მყარი მტკიცებულებები აქვს. მაგალითად, მეცნიერებმა აღმოაჩინეს, რომ ორგანული მოლეკულები შეიძლება, წარმოიქმნას კოსმოსში არსებული მარტივი ქიმიური წინამორბედებისგან იმ პირობებში, რომლებსაც შეიძლებოდა, ეარსებათ კოსმოსში (მაღალი ულტრაიისფერი გამოსხივება და დაბალი ტემპერატურა)20^{20}. ჩვენ, აგრეთვე, ვიცით, რომ ზოგიერთი ორგანული ნაერთი ნაპოვნია კოსმოსსა და ვარსკვლავთა სხვა სისტემებში.
რაც უფრო მნიშვნელოვანია, აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე სხვადასხვა მეტეორიტი შეიცავდა ორგანულ ნაერთებს (კოსმოსიდან და არა დედამიწიდან). ერთ-ერთი მეტეორიტი, ALH84001, მოვიდა მარსიდან და შეიცავდა ორგანულ მოლეკულებს, რომლებსაც გააჩნდათ რამდენიმე რგოლოვანი სტრუქტურა. სხვა, მურჩისონის მეტეორიტი, ატარებდა აზოტოვან ფუძეებსა (როგორებიცაა ნაპოვნი დნმ-სა და რნმ-ში) და მრავალ სხვადასხვა ამინომჟავას.
ერთი მეტეორიტი, რომელიც 2000 წელს ჩამოვარდა კანადაში, შეიცავდა პატარა ორგანულ სტრუქტურებს, რომლებსაც „ორგანული გლობულები“ ვუწოდეთ. ნასას მეცნიერები ფიქრობენ, რომ პლანეტის ადრეული ისტორიის განმავლობაში დედამიწაზე შეიძლებოდა, დაცემულიყო ამ ტიპის მეტეორიტი, რაც მასზე ორგანულ ნაერთებს დათესავდა21^{21}.

შეჯამება

ის, თუ როგორ წარმოიშვა სიცოცხლე ჩვენს პლანეტაზე, ერთდროულად შთამბეჭდავი და უკიდურესად კომპლექსური კითხვაა. ჩვენ ვიცით, დაახლოებით როდის დაიწყო სიცოცხლე, მაგრამ ჯერჯერობით გაურკვეველია, თუ როგორ.
  • მილერმა, იურიმ და სხვებმა აჩვენეს, რომ მარტივ, არაორგანულ მოლეკულებს შეუძლიათ, შეერთდნენ და წარმოქმნან ორგანული საშენი ბლოკები, რომლებიც, როგორც ვიცით, საჭიროა სიცოცხლისთვის.
  • ფორმირების შემდეგ ამ საშენ ბლოკებს შეეძლოთ, შეერთებულიყვნენ ისეთი პოლიმერების წარმოსაქმნელად, როგორებიცაა პროტეინები და რნმ.
  • მრავალი მეცნიერი მხარს უჭერს რნმ სამყაროს ჰიპოთეზას, რომლის მიხედვითაც დედამიწაზე სიცოცხლის პირველი გენეტიკური მოლეკულა იყო რნმ და არა დნმ. სხვა იდეები მოიცავს „პრე-რნმ-ეული სამყაროს“ ჰიპოთეზასა და „თავდაპირველად მეტაბოლიზმის“ ჰიპოთეზას.
  • შესაძლებელია, რომ ორგანული ნაერთები დედამიწაზე მეტეორიტებით ან სხვა ციური სხეულებით მოვიდა.
სიცოცხლის წარმოშობასთან დაკავშირებით აქ ჩამოთვლილის გარდა კიდევ სხვა სამეცნიერო მოსაზრებებიც არსებობს და აქედან არცერთი მათგანია გადამწყვეტი, საბოლოო ვერსია. ყურები (და გონება) დაცქვიტეთ, რადგან სიცოცხლის წარმოშობის ასახსნელად მომავალში კიდევ მეტი ახალი ინფორმაცია გაირკვევა და ახალი იდეები გაჩნდება.
იტვირთება